PTSD یا اختلال آسیب پس از حادثه

اختلال پس از حادثه، به عنوان یک واکنش روانی به تجربه‌های تراژیک یا حادثه‌های ناگوار تعریف می‌شود. این اختلال معمولاً در افرادی رخ می‌دهد که شاهد یا شخصاً شرکت کرده‌اند در حوادثی مثل تصادفات خطرناک، حملات تروریستی، طوفان‌ها، زلزله‌ها، جنگ و تجربیات دیگری که برای آنها تهدید کننده و ترسناک بوده است. این واکنش‌ها ممکن است در طی یک مدت زمانی کوتاه پس از حادثه یا حتی ماه‌ها یا سال‌ها بعد اتفاق بیفتد.

علائم اختلال پس از حادثه می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  1. بازتجربه ترس و وحشت: افراد ممکن است خاطرات ترسناک از حادثه را مجدداً تجربه کرده و به طور مکرر تصاویر، صداها یا حتی بوی‌های مرتبط با حادثه را تداعی کنند.
  2. واکنش‌های فیزیکی: این واکنش‌ها ممکن است شامل افزایش ضربان قلب، تعریق، لرزش، درد شکمی یا سردرد باشد.
  3. اجتناب از مکان‌ها و موقعیت‌های مشابه: افراد ممکن است از مکان‌ها، فعالیت‌ها یا وضعیت‌هایی که به حادثه مرتبط هستند، اجتناب کنند.
  4. برش دادن از اجتماع: افراد ممکن است خود را از خانواده، دوستان و اجتماع عزل کنند و از روابط اجتناب کنند.
  5. تغییر در خواب و بیداری: اختلال در خواب ممکن است با بیداری نسبت به کابوس‌ها یا بی‌خوابی در شب همراه باشد.
  6. تغییر در خلق و خو: افراد ممکن است تحت تأثیر ترس و استرس باشند و درگیری در فعالیت‌های روزانه و تفکر به مسائل معمولی را سخت بیابند.

درمان اختلال پس از حادثه معمولاً به عنوان یک ترکیب از رویکردهای مشاوره‌ای و درمان‌های دارویی انجام می‌شود. درمان می‌تواند عبارت باشد از:

  1. مشاوره روانشناختی: تراپی‌های مبتنی بر شناخت و رفتار (CBT) و تراپی چشم‌اندازی (EMDR) از جمله روش‌های مؤثر در درمان اختلال پس از حادثه هستند. این تراپی‌ها به افراد کمک می‌کنند تا با خاطرات ترسناک مقابله کنند و استرس را کاهش دهند.
  2. داروها: در برخی موارد، داروهای ضد اضطراب یا ضد افسردگی ممکن است به عنوان تکمیل درمان مورد استفاده قرار گیرند.
  3. حمایت اجتماعی: حمایت خانوادگی و اجتماعی از اهمیت بسزایی برخوردار است. حضور عزیزان و دوستان در این فرآیند و پشتیبانی از فرد مبتلا به اختلال پس از حادثه می‌تواند بهبود روند درمانی را تسریع کند.

تشخیص و درمان اختلال پس از حادثه نیاز به توجه و مراجعه به یک متخصص روانشناسی یا روانپزشک دارد. افرادی که احساس می‌کنند ممکن است به این اختلال مبتلا باشند، باید تا زمان مراجعه به متخصص، از حمایت‌های اجتماعی و خودمراقبت استفاده کنند تا بهبود و بهبودی خود را تسریع بخشند.

به اشتراک گذاری در:
واتس اپ
تلگرام
لینکدین
ایمیل